Mocne słowa kierowcy karetki ze Świebodzina. "Widzę, jak życie pacjenta się kończy". "Śnią mi się ludzie przykryci białym prześcieradłem"

red
Remigiusz Krupa/Facebook
Niekiedy śnią mi się w nocy, ludzie przykryci białym prześcieradłem. Wokół nich, płacząca rodzina, biegające dziecko, nie do końca wiedzące co się wydarzyło. Często są to ludzie, których znałem, u których byłem.

Pan Remigiusz Krupa ze Świebodzina jest kierowcą karetki 365 dni i 24 godziny na dobę. Nie koloryzuje, mówi jak jest, a nie jest lekko, bo często przypadki do których jeździ są prawdziwymi wyzwaniami. Jego wpis na facebooku, w którym przedstawia swoją pracę ma ponad 20 tys. reakcji, ponad 3 tys. komentarzy i ponad 7 tys. udostępnień.

"Jestem kierowcą karetki…, ambulansu, lub sanitarki jak kto woli. 24h na dobę, 365 dni w roku jestem „do dyspozycji”. Niedziela, wigilia, sylwester. Upał, ulewa, mróz, dzień, czy noc. Jest dyżur i jest wezwanie, trzeba działać. Nie mogę nie mieć siły, nie mogę mieć gorszego dnia. Zawsze trzeba dać z siebie wszystko. Często jestem niewyspany, niekiedy głodny, bo nie mam czasu zjeść. Czasem mi gorąco, czasem marznę.
Po 8h jazdy z przerwami na noszenie. Planuję szybki zjazd na obiad. Przed lokalem pilne wezwanie, no nic. Zjemy za chwilę, czas mija. I mija... Godzina 22:30, szybki Hot dog na stacji.
Ale co z tego, jeśli w grę wchodzi zdrowie, lub życie innej osoby?
W telewizji, jest lekko, czysto, pięknie i przyjemnie. Normalnie, wymarzona praca. Niestety życie to nie serial. A transport, system to nie bajka. Też kiedyś myślałem, że praca listonosza jest ciężka. A praca 8h za biurkiem, męczy, stresuje. Do czasu…
Pracę zaczynam o 7:00. Kończę po 24h, czasem po 48h. Niekiedy dyspozytor dzwoni o 6:20, aby jak najszybciej przyjechać na SOR, bo jest OZW, lub dziecko ze złamaniem otwartym. Bez zastanowienia odkładam kanapkę i jadę...
" - pisze Remigiusz Krupa na swoim facebooku.

Na co dzień widzę - ból, choroby, płacz, urazy, odleżyny, samotność, często śmierć.

Przerażająca rzeczywistość

"Pacjent ze zleceniem na transport do szpitala, od lekarza rodzinnego. Osoba samotna, schorowana. Czwarte piętro, brak windy, pacjent nie chodzi, bo miał 2 lata temu złamaną kość promieniową, waży ponad 120 kg. Lecę do karetki, biorę krzesełko i wracam na górę, nas dwoje… ledwo, ale niesiemy, pot oblewa czoło i plecy, kręgosłup w odcinku lędźwiowym, aż się ugina. Krzyż, aż rwie z bólu. Co zrobić, jak zachciało się ratować życie, zdrowie. Pomagać innym? Czy można to zrobić, klikając na facebooku, lubię to?" - pyta.

Dziś leżą na łóżkach jak „warzywa”, umierają uduszeni własnymi wymiocinami, lub wiszą na pasku od torebki…

"Na co dzień widzę - ból, choroby, płacz, urazy, odleżyny, samotność, często śmierć. Mało? Widzę dzieci z porażeniem mózgowym. Spotykam na swojej drodze samobójców, tych co próbowali, bo chcieli zwrócić na siebie uwagę i tym co się udało. Ludzi, którzy nie widzieli wanny tygodniami, może dłużej? Wszy, świąd, robaki, krew, wymiociny, kał. Ludzi z objawami odstawienniczymi i innymi chorobami psychicznymi. Często są to znajome twarze, ludzie, którzy, kiedyś byli młodzi, mieli kobiety, prace, dzieci, hobby, pasję. Byli uśmiechnięci, cieszyli się, mniej, lub więcej życiem. Dziś leżą na łóżkach jak „warzywa”, umierają uduszeni własnymi wymiocinami, lub wiszą na pasku od torebki…"

Opublikowany przez Krystyna Janda Poniedziałek, 19 listopada 2018

Matka stoi i krzyczy, aby ratować jedyne dziecko. Mija kilka cykli. Brak reakcji. Tym razem się nie udało, kolejna osoba odeszła

Widzę, jak życie pacjenta się kończy

"Czytam historię, przeglądam dokumentację. Patrzę na pacjenta, którego mam na noszach, widzę jak, jego życie się kończy, widzę w jego oczach grymas bólu, żal i smutek. Rak z przerzutami, zapalenie płuc, chorób nie widać końca. Godzina, dzień, tydzień, może miesiąc wegetacji, i koniec. Prędzej, czy później spacerując po mieście, spotkam na słupie klepsydrę z jego nazwiskiem. Kochany mąż, ojciec, wujek…" - czytamy w poście Krupy.

"Patrzę na kolejnego pacjenta na noszach, leży, mruga tylko oczami. Myślę sobie, że za kilka lat, to pewnie ja będe na tym miejscu. A ludzie przechodzący obok, będa patrzeli z pogardą. Staram się go traktować, tak jak ja chciałbym, być traktowany będąc na jego miejscu. W sumie, to staram się o tym nie myśleć. Tak jest lepiej".

Jadąc w deszczową noc na sygnale. Odpowiadam za swoje życie i zdrowie. Przede wszystkim kolegi obok, pacjenta z tyłu. Ludzi w innych autach.

Nie zawsze się udaje

"NZK, zespół reanimuje. Masaż serca, tlen, adrenalina, amiodaron. Słyszę dźwięk defibrylatora, bardzo charakterystyczny, dźwięk który zawsze wzbudza we mnie pewne przerażenie. Matka stoi i krzyczy, aby ratować jedyne dziecko. Mija kilka cykli. Brak reakcji. Tym razem się nie udało, kolejna osoba odeszła".

Śnią mi się ludzie przykryci biały prześcieradłem

"Odwożę do domu ze szpitala, z domu do szpitala kobietę, kilka razy. Miła i serdeczna. Ponad 80 lat, życzy zdrowia i szczęścia za każdym razem. Aż tu pewnego razu dzwoni rodzina, aby przyjechać na stwierdzenie zgonu. Brak tętna, oddechu, plamy opadowe. Jej, już nie ma. Pozostaję, gdzieś głęboko w pamięci, jej słowa, uśmiech. Kolejna, i kolejna osoba…
Niekiedy śnią mi się w nocy, ludzie przykryci białym prześcieradłem. Wokół nich, płacząca rodzina, biegające dziecko, nie do końca wiedzące co się wydarzyło. Często są to ludzie, których znałem, u których byłem
".

Różnica odpowiedzialności

"Odpowiedzialność? Jadąc w deszczową noc na sygnale. Odpowiadam za swoje życie i zdrowie. Przede wszystkim kolegi obok, pacjenta z tyłu. Ludzi w innych autach. Zarabiam znacznie mniej jak sprzedawca w byle markecie. Jego odpowiedzialność? Przepraszam skasowałam 2 serki, już poprawię. Ja, też czasem przepraszam, i mówię, że jest mi przykro, bo zmarł czyjś ojciec. Ale nic poprawić nie mogę" - pisze Pan Remigiusz.

Remigiusz Krupa na koniec zaznacza, że ludzie często nie doceniają pracy osób, które ratują im życie. "Ratownicy, kierowcy, lekarze, pielęgniarki i cała reszta medyków, to anioły, które czuwają nad potrzebującymi. W zamian często otrzymując - wyzwiska, kopanie, plucie czy gryzienie" - wyjaśnia. Mimo wszystkich przeciwności nie myśli nad zmianą pracy. Chce się rozwijać, uczyć i szkolić.

"Ponoć, każdy z nas, ma w głowie swój własny, mały cmentarz? Jestem tylko kierowcą karetki T, studentem RM, a to jest mój manifest… początek mojej historii" - kończy.

Zobacz również: Policjanci pilotowali karetkę, by uratować życie pacjenta

Wideo

Materiał oryginalny: Mocne słowa kierowcy karetki ze Świebodzina. "Widzę, jak życie pacjenta się kończy". "Śnią mi się ludzie przykryci białym prześcieradłem" - Gazeta Lubuska

Komentarze 4

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

Podaj powód zgłoszenia

G
Gość
2019-02-24T21:02:30 01:00, Jarek80:

Znam tego Pana osobiście. Miałem z nim przyjemność przebywać w karetce jako pacjent. Wspaniały człowiek. Miły, sympatyczny, a zarazem profejsonalny w tym co robi. Serdecznie, Pozdrawiam!

Ja również, byłam pacjentką, którą ten przemiły Pan przewoził. Niesamowicie empatyczny i kontaktowy człowiek.

J
Jarek80

Znam tego Pana osobiście. Miałem z nim przyjemność przebywać w karetce jako pacjent. Wspaniały człowiek. Miły, sympatyczny, a zarazem profejsonalny w tym co robi. Serdecznie, Pozdrawiam! 

J
Jerzy

Myślę że dość dobrze pokazane realia pracy osoby która na co dzień bierze na barki życie własne i innych. To właśnie podejście do innych ludzi pokazuje czego powinniśmy oczekiwać sami od ludzi. Nie można niczego oceniać powierzchownie. Tego właśnie ludziom teraz brakuje

G
Gość

Dlaczego 'tylko" kierowca karetki a nie "aż" kierowca karetki. Lepiej byłoby, gdyby było "tylko" urzędnik itd. Urzędnikom - błotem w twarz. Niestety, rzeczywistość jest taka, że najlepiej zarabiają ci, którzy wykonują pracę biurową, chociaż one jest niepożyteczna społecznie, a bywa nawet szkodliwa (biurokracja).

Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3